شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 29847

خطّت که درد و داغ تو نو می‌کند مرا / جان در بلای عشق گرو می‌کند مرا

شرع احمد نیست این منزل مرو / گرچه دارد او هزاران راهرو

آن خال سیه از بر آن نرگس‌ جادو / چون نافه مشک است جدا گشته ز آهو

چو مِی ‌‌خوردی ز خود بیرون مشو تو / مر این اسرار کل نیکو شنو تو

عرش را بر آب، بنیاد او نهاد / خاکیان را عمر، بر باد او نهاد

واصل انسان همه هیچ است هیچ / حاصل دوران همه هیچ است هیچ

در گذر از لاله باغ امل / سوزش دل بنگر و داغ اجل

ای میان بحر کرده با نهنگان آشنا / بر کران کوه بوده با پلنگان آشنا

عاشقی بر من پریشانت کنم                          کم عمارت کن که ویرانت کنم

چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم          میان مجلس جان حلقه حلقه می‌گردیم

دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم             خط را کنی مسلسل یعنی که من نخوانم

با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم                      با چشم تو ز باده و خمار فارغیم