شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 11243

شعر معناگراست نه صورتگرا؛ شاعران به معنی بیشتر توجه دارند تا به زبان.

شاعران برای مضمون‌سازی از هر پدیده در عالم طبیعت یا هر موضوعی در قلمرو ذهن استفاده می‌کنند.

استفاده از ردیف های طولانی و خوش آهنگ در شعر این دوره رایج است.

شاعران معمولاً مطالب فلسفی، عرفانی و غنایی را به شیوهٔ گذشتگان بازگو می‌کنند.

واقع‌گرا

نمادین

طنز

رسمی

شاهان صفوی زبان ترکی را در ایران ترویج دادند و هیچ علاقه‌ای به زبان فارسی نداشتند.

در این دوره قالب غزل، قالب مناسبی برای پرداختن به مسائل سیاسی و انتقادات اجتماعی بود.

فرهنگ هند، در این دوره از فرهنگ ایران تأثیر می‌پذیرفت و فاضلان هند از سرودن شعر به زبان فارسی استقبال می‌کردند.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی کاملاً جنبه حقیقت‌گویی و واقع‌گویی یافته است.