شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 264

دور نباشد که خلق روز تصوّر کنند/ گر بنمایی به شب طلعت خورشیدوار

چو خورشید بر چرخ بنمود تاج/ زمین شد به کردار تابنده عاج

چو خورشید بر تیغ گنبد رسید/ نه آیین دژ بد نه دژبان پدید

به زیبایی همی ماند به خورشید/ جهان در برگ و بارش بسته امّید

عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت/ مرغ جان را نیز چون پروانه بال و پر بسوخت «۳»

زآتش رویش چو یک اخگر به صحرا اوفتاد/ هر دو عالم همچو خاشاکی از آن اخگر بسوخت «۳»

نیست از خشک و ترم در دست جز خاکستری/ کآتش غیرت درآمد، خشک و تر یکسر بسوخت «۱»

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست/ همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت «۲»

چو آسانت نشد دشوار بنشین/ چو افتادی در این دشوار دیگر

از صحبت من با تو، برخاست بسی فتنه/ دیوانه چو بنشیند با مست بود غوغا

چو پر داریم، پیراهن نخواهیم/ چو گندم می‌دهند ارزن نخواهیم

چو حافظ در قناعت کوش و از دنیای دون بگذر / که یک جو منّت دونان، دوصد من زر نمی‌ارزد

سوختم ز آتش هجران و دلم بریان شد/ور نسازم چه کنم با دل بریان همه شب

چون به یاد نرگس مستت روم در زیر خاک/روز محشر سر برآرم از لحد مست و خراب

تا که آموختت از کوی وفا برگشتن/خیز و باز آی علی‌رغم بدآموز امشب

عالم از لعل تو پرشور است و لعلت پر شکر/فتنه از چشم تو بیدار است و چشمت مست خواب

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی/عشق داند که در این دایره سرگردانند (تشبیه فشرده اضافی-تشبیه فشرده غیر اضافی)

چو منصور از مراد آنان که بر دارند بردارند/بدین درگاه حافظ را چو می خوانند می رانند (تلمیح-تشبیه)

گنجشک ضعیف توام ام ای مایه ناز/افتاده به دام تو به صد ناز و نیاز (تشبیه فشرده اضافی-جناس)

ای باده دفع غم تویی بر زخم ما مرهم تویی/وی ساقی شیرین لقا دریا به ساغر می کشی (تشخیص-تضاد)