شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 12317

جهان بر آب نهاده است و زندگی بر باد/ غلام همّت آنم که دل بر او ننهاد

تو آن زمان ز پی مهر من دریغ آری/ که بی‌ثباتی حسن خودت یقین گردد

اهل دنیا را بود دنیا خدا/ گر تو مردی، شو از این دنیا جدا

ثبات دهر چه جویی ز گلرخان، اهلی/ برو که نوگل این باغ را ثبات کم است

زبان و ادبیات فارسی در ناحیه‌ی عراق عجم گسترش یافت و در حوزه‌های ری،‌ فارس، همدان و … آثار ارزشمندی پدید آمد.

قصیده کم‌رنگ شد و غزل به‌عنوان زبان دل و عشق گسترش یافت.

کتاب‌هایی چون طبقات ناصری و تاریخ وصاف از نمونه‌های جریان ساده‌نویسی در این دوره هستند.

قالب مثنوی میدان فراخی برای ظهور اخلاق و عرفان و عاطفه پدید آورد مانند مثنوی مولوی که حماسه‌ای عرفانی است.

دولتشاه سمرقندی: از شاعران قرن نهم است که تذکره دولتشاه را به تشویق امیر علی‌شیر نوایی نوشته است.

حمدالله مستوفی: از مورّخان مشهور و نویسنده کتاب «تاریخ گزیده» است. این کتاب تاریخ پیامبران، خلفای چهارگانه، خلفای بنی‌عباس و تاریخ ایران را تا سال 830 هـ . ق دربرمی‌گیرد.

ابن‌یمین: شاعر عصر سربداران، مردی دهقان‌پیشه بود که قدرت شاعری خود را در قطعات اخلاقی آشکار کرده است. وی در شعر خود قناعت‌پیشگی و بی‌اعتباری دنیا را مورد تأکید قرار می‌دهد.

خواجوی کرمانی: در غزل توجّه خاصّی به سعدی و مولوی داشته و دارای قصایدی نیز در سبک عراقی است. مثنوی «جمشید و خورشید» او به شیوه داستان‌های نظامی سروده شده است.

قصاید مدحی

رباعیات فلسفی

قطعات اخلاقی

غزلیات عرفانی