شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18389

جان چو شنید از صبا بوی سر زلف او / گفت روان می‌شود در پی آن آشنا            (شخصیت‌بخشی _ حس‌آمیزی)

جام رهاکن درو چشمه خورشید بین / زاینه بگذر نگر عکس رخ یار را                                                                        (تلمیح _ مجاز)

قبله هر ملّتی هست به سوی دگر / با رخ او فارغیم از همه قبله‌ها                                                                              (تکرار _ تشخیص)

چشمش اگر می‌کند میل به سوی همام / نیست مجال سخن، عاشق و چون و چرا؟                             (تشبیه _ نغمه حروف)

چو عمر نفس پرستان که بر محال گذشت آن / برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی

اگر از قیاس جان را جگر آهنین نبودی / نتواندی کشیدن ستم دل چو سنگش

چو سالکان طریقت به کوی عشق درآی / به دل اگر نه غم از ترک پا و سر داری

به کارزار پناه جهان بود به دو چیز / چو کار تنگ درآید به طالع و به سپاه