شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 9596

آن را که میسّر نشود صبر و قناعت / باید که ببندد کمر خدمت و طاعت

ز بخت، بی ره و آیین و پا و سر می‌زیست / ز عشق، بی دل و آرام و خواب و خور می‌گشت

مرا شکر منه و گل مریز در مجلس / میان خسرو و شیرین، شکر کجا گنجد؟

دلم نماند پس این خون چیست هر ساعت / که در دو دیدۀ یاقوت بار برگردد

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست / توان به دست تو دادن گرش نکو داری

بنوش می که سبک‌‌روحی و لطیف مدام / علی‌‌الخصوص در آن دم که سر گران داری

که را رسد که کند عیب دامن پاکت / که همچو قطره که بر برگ گل چکد، پاکی

ساقیا جام می‌‌ام ده که نگارندۀ غیب / نیست معلوم که در پردۀ اسرار چه کرد

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت            ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

چون چشم تو دل می‌برد از گوشه نشینان       همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست

نه من سبوکش این دیر رند سوزم و بس            بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

ز درد عشق تو دوشم امید صبح نبود          اسیر عشق چه تاب شب دراز آرد؟

روز وﺻﻞ دوﺳﺖداران ﻳﺎد ﺑﺎد           ﻳﺎد ﺑﺎد آن روزﮔﺎران ﻳﺎد ﺑﺎد

ﻣﺒﺘﻼ ﮔﺸﺘﻢ در اﻳﻦ ﺑﻨﺪ و ﺑﻼ                 ﻛﻮﺷﺶ آن ﺣﻖﮔﺰاران ﻳﺎد ﺑﺎد

ﻛﺎﻣﻢ از ﺗﻠﺨﻲ ﻏﻢ ﭼﻮن زﻫﺮ ﮔﺸﺖ         ﺑﺎﻧﮓ ﻧﻮش ﺷﺎدﺧﻮاران ﻳﺎد ﺑﺎد

راز ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎﻧﺪ          اى درﻳﻐﺎ رازداران ﻳﺎد ﺑﺎد