شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس سوم: واج‌آرایی، واژه‌آرایی | آزمون شماره 30966

عشق و اساس عشق نهادند بر دوام/یعنی خلل‌پذیر نگردد بنای عشق

از ننگ چه پرسی؟که مرا نام ز ننگ است/وز نام چه پرسی؟که مرا ننگ ز نام است

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی/تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد

ما را ز هم جدا کرد ایّام ورنه ما را/ با دولت وصالت خوش بود روزگاری

غم و اندوه فراق- د

غم و اندوه فراق-(ر) و(آ)

ناتوانی-(د)

ناتوانی-(ر) و (آ)

واژگان شمع و گل و پروانه شبکه معنایی ایجاد کرده‌‌اند.

تشبیه در بیت دیده می‌‌شود.

تکرار در واژه شمع و گل دیده می‌‌شود‌.

پروانه در این بیت، یک بار در معنای نام یک حشره و یک بار در معنای اجازه آمده است.

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت / که اگر سر برود از دل و از جان نرود

تو هستی روان تن روشنم / روان چون پسندی تو دور از تنم

به تیرگی و درازی شبی چو دوش ندیدم / اگرچه زلف تو از دوش بگذرد به درازی 

بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سال/ چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

سخن گر ز توحید گویی به من / نماند ز توحید الّا سخن

به روی دگر بودش آب روان / که روشن شدی مرد را زو روان

دوش می‌سوختم از این آتش / آه اگر امشبم بوَد چون دوش

روی در دیوار کن وانگه خموش / ز آنکه آن دیوار دارد نیز گوش