شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17306

کجا می‌توانی ز قلبم ربایی / تو عشق میان من و میهن من ( ترجیح میهن بر عشق )

تابوت مرا جای بلندی بگذارید / تا باد برد سوی وطن بوی تنم را ( وطن‌دوستی )

مپندار این شعله افسرده گردد / که بعد از من افروزد از مدفن من ( جاودانگی عشق به میهن )

جز از جام توحید هرگز ننوشم / زنی گر به تیغ ستم گردن من ( اعتقاد به یگانگی خدا )

خلف صدق: جانشین راستین _ بهایم: چارپایان 

 فراعنه: پادشاهان قدیم مصر _ نقض: شکستن

 عمّ نواله: سایه‌ی او کم مباد _ مرّمت: اصلاح  

 پلاس: نوعی گلیم کم‌بها _ عداوت: دشمنی

جام مینایی می سدّ ره تنگ‌دلی است                                                 منه از دست که سیل غمت از جا ببرد

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد                                                    بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بینم آه                                                       از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

راه عشق ارچه کمینگاه کمان‌داران است                                               هرکه دانسته رود، صرفه ز اعدا ببرد

آن پی م_هر تو گی_رد که نگیرد غم خویشش                                            وان سر وصل تو دارد که ندارد غم سیلاب

ما هیچ و جهان هیچ و غم و شادی هیچ                                                    خوش نیست برای هیچ ناخوش بودن

شادی عالم چو سراسر غم است                                                              آن که بود شاد به عالم کم است

غم مخور زان که به یک حال نمانده است جهان                                             شادی آید ز پی غصّه و خیر از پی شر

چهار تا 

سه تا

دو تا

یکی