شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19447

در صدف دریا  به نور رای او سازد همی / از سرشک ابر مروارید و درّ شاهوار

اهل دنیا بی بخیل ، بی قیاس / بوریافان اطلس ناشناس (بوریا=حصیر)

چون که راهش بسته شد،شد بینوا/ تشنه ماند وزار با صد ابتلا

به مروارید دندان های چون نور / صدف را آب دندان داده از دور

ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز/  کان سوخته را جان شد و آواز نیامد

این مدعیان در طلبش بی‌خبرانند/ کان را که خبر شد خبری باز نیامد

افتادۀ تو شد دلم ای دوست دست گیر/ در پای مفکنش که چنین دل کم اوفتد 

در تفکر عقل مسکین پایمال عشق شد/ با پریشانی دل شوریده چشم خواب داشت 

تو وفا را مجو در این زندان / که در این‌جا وفا نکرد وفا

خوب ­رویان جهان رسم وفا نشناسند / قدر یاری و وفاداری ما نشناسند

دانسته ­ام که رسم وفا نیست در بتان / بیهوده انتظار وفای تو می ­کشم

عجب که رسم وفا هرگز آن پری داند / پری کجا روش آدمی‌گری داند؟!