شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16953

باده خور غم خور و پند مقلّد مینوش/اعتبار سخن عام چه خواهد بودن 

چو مستم کرده ای مسطور منشین/چو نوشم داده ای زهرم منوشان 

شود غزالۀ خورشید صیدلاغرمن/ گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی 

گرچه راهیست پر از بیم ز ما بر دوست/رفتن آسان بود از واقف منزل باشی 

نباشي بس ايمن به بازوي خويش / خورد گاو نادان ز پهلوي خويش                       

 چو روزي به سعي آوري سوي خويش / مكن تكيه بر زور بازوي خويش

چرا حق نمي‌بيني اي خودپرست / كه بازو به گردش درآورد و دست

 چو آيد به كوشيدنت خير پيش / به توفيق حق دان نه از سعي خويش

فروغ: جدایی _ مکاید: حیله‌ها _ ورطه: مهلکه _ تسبیح: خدا را به پاکی یاد کردن

حضیض: جای پست در زمین _ عزم: اراده _ معاش: زیست _ فرقت: دوری

فلق: سپیده صبح _ عداوت: دشمنی _ نقض: شکستن _ تازی: عرب

لئیمی: پستی _ شوخ: آلودگی _ رمه: گلّه _ دین: وام