شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17109

حسد آن‌جا که آتش افروزد / خرمن عقل و عافیت سوزد

حسد مرد را دل به درد آورد / میان دو آزاده گرد آورد

ز بس رنج و آفت که در زندگی است / حسد می‌برم مردگان را به مرگ

حسد بُرد بدگویی در کار من / بَتَر شد برِ شاه بازار من

تو کز شوق شهادت غافلی، سیر گلستان کن / که ما را شاخ گل، شمشیر خون‌آلود می‌باشد

ما چو ناییم و نوا در ما ز توست / ما چو کوهیم و صدا در ما ز توست

به سانِ آسیا در نفع من نفع جهان باشد / به خلقی می‌رسد روزی، مرا گر آب و نان باشد

دیشب نگار مهوش خورشید‌روی من / بگشود بُرقع ( نقاب ) از رخ و غوغا پدید شد

ز اندوه دیر گشتن اندودبام خویش / هر گه که ابر دیدم و باران، دلم تپید

جز من که دستم از همه چیز جهان تهیست / هر کس که بود، برگ زمستان خود خرید

بربست هر پرنده در آشیان خویش / بگریخت هر خزنده و در گوشه‌ای خزید

نور از کجا به روزن بیچارگان فتد؟ / چون گشت آفتاب جهان‌تاب ناپدید