شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 17591

قصه دردم همه عالم گرفت/ در که نگیرد نفس آشنا

بنده کند روی تو صد شاه را/ شاه کند خنده تو بنده را

کار تو داری صنما قدر تو باری صنما/ ما همه پا بسته تو شیر شکاری صنما

صبر قفا خورد و به راهی گریخت/ عقل بلا دید و به کنجی نشست

دمی با غم به سر بردن جهان یکسر نمی‌ارزد

مرا عهدی است با جانان که تا جان در بدن دارم

خردمند شاها رعیت پناها

به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری؟

ب، ج

الف، ث

ت، ج

الف، پ

دلم جز مهر مه‌رویان طریقی برنمی‌گیرد / ز هر در می‌دهم پندش ولیکن درنمی‌گیرد

دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را / این آه خون‌افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

به دریایی درافتادم که پایانش نمی‌بینم / به دردی مبتلا گشتم که درمانش نمی‌بینم

اول چنین نبودی باری حقیقتی شد / دی حظّ نفس بودی امروز قوت جانی