شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 12689

بلبل سوخته‌دل را که دم از گل می‌زد/ آتش عشق بزد شعله و چون خار بسوخت

ای آفت و راحت شب و روزم/ چشم و دهن فراخ و تنگ تو

دردمندان چه‌قدر خون جگر می‌خوردند/ درد بی‌دردی اگر قابل درمان می‌بود 

آفتابی در ازل خوش سایه‌ای بر ما فکند/ تا ابد روشن بود این روی مه‌سیمای ما

مژگان تو خنجر به رخ ماه کشیده / ابروت زده بر رخ خورشید کمان را (تشخیص - تناسب)

چه زشت و چه زیبا همه نقش قلم اوست / نی نی نکند زشت نگارندۀ زیبا (مجاز - پارادوکس)

آب رخ گل بریخت لالۀ رخسار او / خرمن بلبل بسوخت زمزمۀ زار من (تشبیه - ایهام)

لب ببستم ز سخن ای گل خندان که مباد / مردمان بوی تو یابند ز رنگ سخنم (حس آمیزی - استعاره)

ذکر رخ و زلف تو دلم را / وردی است که صبح و شام دارد (مفعول مفاعلن فعولن)

محراب ابرویت بنما تا سحرگهی / دست دعا برآرم و در گردن آرمت (مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن)

وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد / چو شمع صومعه افروزی از چراغ کنشت (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم / کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد ( مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن فعولن)

خوشا ماندابی دیگر / به ساحلی دیگر / به دریای دیگر / خوشا پر کشیدن / خوشا رهایی / آه این پرنده در این قفس تنگ نمی‌خواند ...

جاده خاموش است، از هر گوشه شب هست در جنگل / تیرگی، صبح از پی‌اش تازان / رخنه‌ای بیهوده می‌جوید ...

در این شهر غربت که مأوای توست / چنان زندگی کن که در زادگاه / وگرنه خون به چشمت کم از آب نیست ...

اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیار / و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم ...