شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن

با توجه به مختصات ادبی آرایه کدام بیت درست است؟

چو عاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود/ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد (استعاره-کنایه)

ز سرو قد دلجویت مکن محروم چشمم را/بدین سرچشمه اش بنشان که خوش آبی روان دارد (تشبیه-جناس)

چو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل/که بر گل اعتمادی نیست گر حسن جهان دارد (استعاره-تضاد)

هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد/سعادت همدم او گشت و دولت همنشین دارد (تناسب-تلمیح)

کدام بیت از نظر مختصات فکری با بقیه ابیات متفاوت است؟

غیر مدح او نگویم مدح کس/ زآنکه مدح او خدا گفته است و بس

بر او علم یک ذره پوشیده نیست/ که پیدا و پنهان به نزدش یکی است

خدای را که تواند گزارد شکر و سپاس/ یکی منم که به مدحش کنم شکرباری

آفرین جانآفرین پاک را/ آن که جان بخشید و ایمان خاک را

کدام‌یک از گزاره‌های زیر نادرست آمده است؟

فصاحت، به چگونگی و کیفیت واژگان بازمی‌گردد.

بلاغت، هم به فصاحت توجه دارد و هم به چگونگی معنا.

فصاحت به جنبه‌های ظاهری لفظ و سخن می‌نگرد.

بلاغت یعنی معنای کلام ما به آسانی فهمیده شود.

با توجه به متن زیر، قلمرو تحلیل متن در کدام گزینه، نادرست بیان شده است؟

«خواجه بوسهل زوزنی مردی امامزاده و محتشم و ادیب بود امّا همیشه چشم نهاده بودی، تا پادشاهی بزرگ و جبّار بر چاکری خشم گرفتی و آن چاکر را لت زدی و فروگرفتی، این مرد از کرانه بجستی و فرصتی جستی و تضریب کردی و المی بزرگ بدین چاکر رسانیدی.»

وجود واژگان کهن مانند «لَت زدن» و «اَلَم» (قلمرو زبانی)

استفاده از کاربردهای تاریخی دستور در افعال «نهاده بودی»، «خشم گرفتی». (قلمرو ادبی)

استفاده از کنایه در عبارات «چشم نهادن»، «فرو گرفتن» (قلمرو ادبی)

زبان متن، ساده و جمله‌ها کوتاه است. (قلمرو زبانی)

کاربرد دستور تاریخی، در همهٔ ابیات مشهود است، به‌جز:

تو گفتی هوا تیغ بارد همی / به خاک اندرون لاله کارد همی

که ما از دو دستور دو شهریار / چه یاریم گفتن که آید به کار

بُمرد آن زمان موبد موبدان / بر او زار گریان شده بخردان

تو را سودمندی است از پند من / به زندان بمان یک زمان بند من