شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 30620

آثار بر جای مانده زبان فارسی باستان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی است که به خط اوستایی نوشته شده است.

کتاب اوستا را موبدان برای اجرای مراسم دینی، از حفظ می‌خواندند؛ تا این‌که سرانجام در دوره ساسانی، آن را به نگارش درآوردند.

زبان ایرانیان پیش از اسلام که ریشه و مادر زبان امروز ایران است، پارسی یا فارسی نامیده می‌شد.

زبان‌هایی که در ایران و مناطق همجوار آن، از قدیم‌ترین روزگاران متداول بوده است، ویژگی‌های مشترکی دارند.

پایه حماسه‌های ملی به زبان فارسی در قرن پنجم گذاشته شد و زبان فارسی را با ادبیات غنی آن به اوج رساند.

در زمان سامانیان، بخارا عمده‌ترین مرکز فرهنگی به‌شمار می‌آمد.

در این دوره بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمه متون عربی، وارد زبان فارسی می‌شود.

ابوعلی سینا از دانشمندان این دوره، صاحب تحقیق و تألیف بود و به فارسی و عربی شعر می‌سرود.

قرن چهارم با این دانشمند بزرگ آغاز شد.

در همه علوم روزگار خود تبحر داشت.

صاحب تحقیق و تألیف بود.

به فارسی و عربی شعر می‌سرود.

چهار، پنج

پنج، چهار

شش، سه

سه، شش