شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 17587

مرا گر دوستی با او به دوزخ میبرد شاید/ به نقد اندر بهشت است آن که یاری مهربان دارد

زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا میکشد / کز بوستان باد سحر خوش میدهد پیغام را

ای ساربان آهسته ران کآرام جانم میرود/ وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را/ ساقی بیار آن جام می، مطرب بیار آن ساز را

عشق و مستوری نباشد پای گو در دامن آور: 

مرغ کُه طور تویی خسته به منقار مرا:

چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن:

دلم خون شد از غصه ساقی کجایی: 

ﮔﻔﺘﻲ، ﻫﺸﺖ

ﻫﻢ اﻳﺜﺎ، ﺷﺶ

ﻛﻪ از ﺟﻮ، ﻫﺸﺖ

ﺑﺎ ﻟﻄﻒ، ﺷش

گواهی امین است بر درد من/ سرشک روان بر رخ زرد من

چو این کاخ دولت بپرداختم/ بر او ده در از تربیت ساختم

یکی تیغ داند زدن روز کار/ یکی را قلمزن کند روزگار

سحر بلبل حکایت با صبا کرد/ که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد