شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15835

آب از سرچشمه صائب لذت دیگر دهد/ باده را در خانه خمّار می باید کشید

ساقی بیار باده و با محتسب بگو/انکار ما مکن که چنین جام جم نداشت

روي در نقصان گذارد ماه چون گردد تمام/چون شود لبریز جامت از خمار اندیشه کن

با محتسبم عیب مگویید که او نیز / پیوسته چو ما در طلب عیش مدام است

ای خوشا دولت عشق تو که با محنت او / شد دل تنگ من از نعمت غم برخوردار

موج اسرار زند بحر دل من چو شود / خنجر عشق ز خونم چو صدف گوهردار

زنده ای همچو مرا پیشتر از مرگ بدن  / بی غم عشق تو جان مرده بُوَد دل بیمار 

هر زمان عشق هماسایه مرا می گوید / که تو شاهین حهانی منشین بر مردار

غیر نومیدی علاج این قدر امراض چیست / عالمی پر می‌زند در نبض بیمار طمع

ذجر عبرت نیست تنبیه سماجت‌پیشگان / لب‌گزیدن نشکند دندان اظهار طمع

بهر تعمیر خیالی کز نفس ویران‌تر است / خاک دهر از آبرو گل کرد معمار طمع

درخور جان‌کندن از اغراض می‌باید گذشت / عمرها شد مرگت از پا می‌کشد خار طمع

 ای زلف تو کمندی، ابروی تو کمانی       وی قامت تو سروی، وی روی تو بهاری

اگر تو ماهی، گردون تو سرای من است            اگر تو سروی، بستان تو کنار من است

 تو جلوه‌دهی سروی، چون طبع من آزاد        من عرضه کنم شعری چون قد تو موزون

 تو باغی و شهریار سروت           تو سروی و پادشه تذروت (تذرو: نوعی پرنده)