شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17256

چون به سختی در بمانی تن به عجز اندر مده/ دشمنان را پوست برکَن دوستان را پوستین
 

هدیه‌ها می داد هر درویش را/ تا بیابد نطق مرغ خویش را
 

آن که دنیا را جمال است آن که دین را قوّت است/ آن که دولت را ثیاب است آن که شاهی را شعار
 

به گفتار ضایع مکن خویش را/ مشوران دل حکمت‌اندیش را

سفر کنید از این قربت و به خانه روید / از این فراق ملولیم عزم فرمایید

به دوغ گنده و آب چه و بیابان‌ها / حیات خویش به بیهوده چند فرسایید؟

خدای پرّ شما را ز جهد ساخته است / چو زنده‌اید بجنبید و جهد بنمایید

به کاهلی پر و بال امید می‌پوسد / چو پرّ و بال بریزد دگر چه را شایید؟

مرا ز خطّه‌ی شروان برون فکن ملکا / که فرضه‌ای است در او صدهزار بحر بلا    ملک

گرت سودای این راه است سلمان / ز خود بگذر که اوّل منزل آن است            سلمان

هر آن کو قلم را نورزید و تیغ / بر او گر بمیرد مگو ای دریغ               دریغ

دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم / گفت ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی؟            عاشق

پیر پیمانه کش ما که روانش خوش باد / گفت پرهیز کن از صحبت پیمان‌شکنان

 نخست موعظه پیر صحبت این حرف است / که از مصاحب ناجنس احتراز کنید

 مکن هم‌نشینی به هر بدسرشت / که دزدد از او طبع تو خوی زشت

 چون شود هموار دشمن، احتیاط از کف مده / مکرها در پرده باشد آب زیر کاه را