شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 9045

در صف حزب فقيران اغنیا کردند جای/ این دو صف را کاملاً از هم جدا باید نمود

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان/ باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

از حقوق پایمال خویشتن کن پرسشی/ چند می‌ترسی ز هر خان و جناب ای رنجبر!

شراب او ز خون مرد رنجبر/ وز استخوان کارگر غذای او

ادبیات سیاسی در ایران از رهگذر نقد شرایط موجود در این عصر شکل گرفت.

ترجمه و نشر کتاب‌های غربی در شکل‌گیری جنبش ضد استعماری و ضد استبدادی این دوره نقش داشت.

از شاخص‌ترین درون‌مایه‌های شعر فارسی در این دوره «آزادی، قانون و وطن» بود.

آخوندزاده، طالبوف و میرزا آقاخان کرمانی از شاعران منتقد بودند که به شکل‌گیری ادبیات بیداری کمک کردند.

در این دوره عبدالوهاب نشاط انجمن ادبی نشاط را تأسیس کرد.

این سبک حد واسط بین سبک هندی و سبک دوره بیداری است.

شاعران این دوره در سطوح زبانی، ادبی و فکری، سبک خراسانی و عراقی را مورد توجه قرار دادند.

افرادی مانند مجمر اصفهانی، قاآنی و سروش اصفهانی به قصیده‌سرایی به سبک شاعران کهن خراسانی و عهد سلجوقی پرداختند.

شده‌ام عاشق و در کیسه ندارم زرکی / عاشقم پول ندارم کوزه بده آب بیارم

در میان آش رندان چون نخود قاطی مشو / اعتدالی بوده‌ای اکنون دمکراتی مشو

یاد بگذشته چو آن دورنمای وطن است / که شود بر افق شام غریبان ترسیم

تا رشته به دست این دبنگ است / این قافله تا به حشر لنگ است