شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 109

گر جان عاشق دم زند، آتش در این عالم زند: گر/جا/نِ/عا/شِق/دم/زَنَد/آ/تش/دَر/این/عا/لَم/زَنَد

یار شدم یار شدم با غم تو یار شدم: یا/ر/شُ/دَم/یا/ر/شُ/دَم/با/غَ/مِ/تُ/یا/ر/شُ/دَم

از بر یار آمده‌‌ای، مرحبا: از/بَ/رِ/یا/ر/آ/مَ/ده/ای/مَر/حَ/با

خدایا به خواری مران از درم: خُ/دا/یا/بِ/خوا/ری/مَ/ران/از/دَ/رَم

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را/ به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

ساقیا بده جامی زآن شراب روحانی/ تا دمی بیاسایم زین حجاب جسمانی

غمت در نهان‌‌خانه دل نشیند/ به نازی که لیلی به محمل نشیند

ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می رود/ آن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌‌رود

شفا می‌دهد آشکارا به دل/ اشارات پنهانی چشم تو

خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم/ به صورت تو نگاری نه دیدم و نه شنیدم

من اگر خوبم اگر بد تو برو خود را باش/ هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت دلم

دلم جز مهر مهرویان طریقی برنمی گیرد/ ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید / که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

ای ساربان آهسته ران کارام جانم میرود/ وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

هر آن ناظر که منظوری ندارد/ چراغ دولتش نوری ندارد

تو را نادیدن ما غم نباشد/ که در خیلت به از ما کم نباشد

کمندی به فتراک زین بر ببست

وگر میکنی، میکنی بیخ خویش

زآن بلندی یافت قدر پست من

گفت شرح حسن لیلی میدهم