شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس سوم: واج‌آرایی، واژه‌آرایی | آزمون شماره 30565

ما را سری است با تو که گر خلق روزگار/ دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم

درد بی‌‌عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من/ داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

خورده است خدا ز روی تعظیم/ سوگند به روی همچو ماهت

در دل چگونه یاد تو می‌‌میرد/ یاد تو یاد عشق نخستین است

گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست/ چون من در آن دیار هزاران غریب هست

من اگر تار سر زلف تو گیرم در چنگ/تار در ناله رود، چنگ در آید به خروش

از در درآمدی و من از خود به در شدم/گویی از این جهان به جهانی دگر شدم

منگر که شه و میری، بنگر که همی میری/در زیر یکی توده رو "کم ترکوا" برخوان

معرفت را اصل توحید آمده است / ره سوی توحید، تفرید آمده است

به روی دگر بودش آب روان / که روشن شدی مرد را زو روان

سالکان را آخرین منزل تویی / صد جهان در صد جهان حاصل تویی

روی در دیوار کن وانگه خموش / ز آنکه آن دیوار دارد نیز گوش

 گشتند ناامید همه جانور ز جان / با جان کوهسار چو پیوست جان برف

چاه مقنّع است همه چاه خانه‌ها / انباشته به جوهر سیماب‌سان برف

اول ز خوان نعمت تو زلّه کرد و پس / آنگه بگسترید در آفاق خوان برف

شد جویبار بالش نقره چو خفت باغ / در آب رفت بستر چون پرنیان برف