شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 12734

دل می‌‌رود ز دستم صاحبدلان خدا را/ دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم/ که پیش چشم بیمارت بمیرم

عمری است تا من در طلب هر روز گامی می‌‌زنم/ دست شفاعت هر زمان در نیک‌نامی می‌‌زنم

شراب تلخ می‌‌خواهم که مردافکن بود زورش/ که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

تو گویی گرفتار هجرم مگر

صورت اقبال شکرریز گفت

عطارد مشتری باید متاع آسمانی را

چون بهشتی جاودانی گشته از فرّ و ضیا

الف و ب

ب و د

الف و ج

ج و د

معیشت (فعولن)، سست‌عهدی (فاعلاتن)، سنگ‌دلان (مفتعلن)

آفرینش (فاعلاتن)، تشنه‌جان (فاعلن)، برافتادی (مفاعیلن)

توجّه (فعولن)، خوش‌نویسی (فاعلاتن)، لطیف‌تر (مفاعلن)

نمی‌ترسم (مفاعیلن)، خودخواهی (مفعولن)، تأمّل (فع لن)

سرش سبز بادا که نخلی چو او نیست/ ز گردی که آید از آن طرف دامان

به یاران جانی دمی خو بر آور/ که عیشی ا‌ست خوش بزم یاران جانی

در آن ده مجاور شدم هفت ماه/ نپرسید حالم، نه دشمن نه دوست

ز خورشید پرسی که گردون چه سان بُد/ ز مه پرس باری که جوزا چه می‌شد