شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس سوم: واج‌آرایی، واژه‌آرایی | آزمون شماره 22957

پیش از اینت بیش ازاین اندیشۀ عشاق بود/ مهرورزیّ تو با ما شهرۀ آفاق بود

شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی/ غنیمت است چنین شب که دوستان بینی

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست/ که هر چه بر سر ما می‌رود، ارادت اوست

به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش /که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد

گنبد خضر است اسبت تو چو بحر اخضری/گر به زیر بحر اخضر گنبد خضرا بود

رنگ عاشق چو زعفران باشد/هر که عاشق بود چنان باشد

به شخص کوه پیکر کوه می‌‌کند/ غمی در پیش چون کوه دماوند

بلبل اندر گلستان هر ساعتی دارد نفیر/وز نفیرش در گلستان گل همی‌‌نازد به فر

دل گرفته‌ی من همچو ابر بارانی / گشایشی مگر از گریه‌ی شبانه گرفت

تن ندادیم به آغوش زلیخای هوس / راضی از سلسله‌ی زلف به زنجیر شدیم

می‌ترسم از خرابی ایمان که می‌برد / محراب ابروی تو حضور نماز من

یک عمر پریشانی دلبسته به مویی است / تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

این طرف، در افق خونین شکسته، انسان من ایستاده است …

به فروتنی از عمق خواب‌های پریشان خاکساری خویش، تمامی عظمت عاشقانه انسانی را سروده‌ام تا نسیمی برآید …

گر بدین‌سان زیست باید پست/ من چه بی‌شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم / بر بلند کاج خشک کوچه بن‌بست …

لالایی گرم خطوط پیکرش، در نعره‌های دوردست و سرد مه گم بود / هر ذره چشمی شد وجودم تا نگاهش کردم …