شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18984

الزام: ضرورت _ تعلیقات: پیوست‌ها _ سنگ‌دل : بی‌رحم

پلاس: گلیم درشت و کلفت _ معاصی: گناهان _ باری: خلاصه

استرحام: رحم خواستن _ بدسگال: بدکردار _ لهو و لعب: بازی و سرگرمی

زنگاری: سبزرنگ _ مطرب: نوازنده _ اَوان: هنگام

بگیرو به گیسوی او بر بدوز/ به نیک‌اختر و فال گیتی‌فروز
 

بدو گفت رستم که کیهان توراست/ همه کهترانیم و فرمان توراست
 

کشانی بخندید و خیره بماند/ عنان را گران کرد و او را بخواند
 

غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست/ جز این خیال ندارم خدا گواه من است

«م» پس از «همّت»، در اصل پس از «راه» قرار داشته است.

«م» پس از «نوسفر»، در اصل پس از «مقصد» قرار داشته است.

«م» پس از «همّت»، در اصل پس از «طایر» قرار داشته است.

«م» پس از «نوسفر»، در اصل پس از «دراز» قرار داشته است.

چه سست مهر طبیبی که درد خواجو را / دوا تواند و زان ناتوان نیندیشد

هر که خاطر به کسی داد چه بیمش ز خطر / کان (که آن) که رفت از پی خاطر ز خطر نندیشد

دامن گردون پر از خون جگر بینم به صبح / بسکه در مهر تو اشک از چشم اختر می‌چکد

ساربان خیمه برون می‌زد و اینم عجب است / که قیامت نشد آن روز که محمل می‌شد

بنده چه دعوی کند حکم خداوند راست / گر تو قدم می‌نهی تا بنهم چشم راست

با همه تدبیر خویش ما سپر انداختیم / روی به دیوار صبر چشم به تقدیر او

قاصد رود از پارس به کشتی به خراسان / گر چشم من اندر عقبش سیل براند

چو نفخ صور دهد جان به مرده عاشق را / نسیم زلف تو بخشد هزار جان ای دوست