شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27845

 گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

ای از مکارم تو شده در جهان خبر / افکنده از سیاست تو، آسمان سپر

طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد / داغ و دردی کز تو باشد خوش‌تر است از باغ و ورد

از آن پس تن جانور خاک راست / سخن‌گوی جان معدن پاک راست

چنان سدّی ز چین بسته است آن زلفین گیسویش / که یأجوج نگه را نیست ره در کشور رویش

ز دعوی پری زان تهی می‌روی / تهی آی تا پر ز معنا شوی

 چه خونبها به از این کشتگان کوی تو را / که بنگرند به محشر، دوباره روی تو را

 تا نقش خیال دوست با ماست / ما را همه عمر خود تماشاست

این خواجه را چاره مجو بندش منه پندش مگو / کان جا که افتاده است او نی مفسقه نی معبده است

از آب و خطاب تو تن گشت خراب تو / آراسته دار ای جان زین گنج خرابی را

آن باده به جز یک دم دل را نکند بی‌غم / هرگز نکشد غم را هرگز نکند کین را

امشب ز خود افزونیم در عشق دگرگونیم / این بار ببین چونیم این بار مخسب امشب

جوانی سر از رای مادر بتافت / دل دردمندش به آذر بتافت

چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد / آشوب در نهادِ منِ ناتوان نهاد

میوه‌ات باید که شیرین‌تر شود / چون رسن تابان نه واپس‌تر رود

چه حاصل از تماشای رخ حور / به چشمی چون چراغ صبح بی‌نور