شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18889

پاسی از شب رفته بود و برف می‏‌‏بارید / چون پرافشان پری‌های هزار افسانه‌ی از یادها رفته / باد چونان آمری مأمور و ناپیدا / بس پریشان حکم‌ها می‏‌‏راند مجنون‌وار / بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته...

هر درختی به اندازه‌ی ترس من برگ دارد. / جرئت حرف در هُرم دیدار حل شد. / ای سرآغازهای ملوّن! / چشم‌های مرا در وزش‌های جادو حمایت کنید. / من هنوز / موهبت‌های مجهول شب را / خواب می‌بینم...     

در آوارِ خونینِ گرگ‏‌‏ومیش / دیگرگونه مردی آنک، / که خاک را سبز می‏‌‏خواست / و عشق را شایسته‏‌‏ی زیباترینِ زنان / که این‏‌اش / به نظر / هدیّتی نه چنان کم‏‌‏بها بود / که خاک و سنگ را بشاید...         

خفتگان نقش قالی، دوش با من خلوتی کردند / رنگشان پرواز کرده با گذشت سالیان دور/ و نگاه این یکیشان از نگاه آن دگر مهجور / با من و دردی کهن،‏‌‏ تجدید عهد صحبتی کردند ...

کار با عشق فتاد، از سرم ای عقل برو                                                    چه دهی وسوسه دیدم هنری نیست تو را

عذری بنه اوّل که تو درویشی و او را                                                   در مملکت حسن سرِ تاجوری بود

مگر که سر بدهم ور نه من ز سر ننهم                                                      امید وصل در این ره چو پای بنهادم

مشک با حلقة مویت سر سودا دارد                                                    کج خیالی است مگر مشک ختا را سوداست