شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12517

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن / که شبی ندیده باشی به درازنای سالی

عقل می خواست کزان شعله چراغ افروزد / برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زده

نماز در خم آن ابروان محرابی / کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست / در دور، کسی که کام دارد

وین عشق تو در من آفریدستند / هرگز نرود ز زعفران زردی

چون دید که شمع جمع عشقم / اندوه تو در گدازم آورد

ندهد عاشق تو دل به کسی / به کسی چون دهد خلیفه خراج

آنان که بر جمال تو بگشاده‌اند چشم / یوسف به چشم همت ایشان جمیل نیست

کشتی به نگاه صد هزاران را

ز عاشق هیچ‌کس معشوق را بهتر نمی‌بیند

بر بخت بخندیدم و بر خود بگرستم

بگریست چشم ابر بر احوال زار من

گر گوش هوش داری بشنو که باز گویم                                رمزی چنان که دانی رازی چنان که دانم

عشقش به جان خریدم و قصدم به جان کند                                بر جان خویش دشمن جان را گزیده‌ام

بخت ز من دست شست شاید اگر من                                         نقش امید از رخ مراد بشویم

دلم ز پاس نَفَس تار می‌شود چه کنم                                        وگر نفس کشم افگار می‌شود چه کنم

یک نفس با او بساز ار ره به جایی می‌بری          همدم او باش کوهم دم ز جایی می‌زند

این سخن آبی است از دریای بی‌پایان عشق           تا جهان را آب بخشد جسم‌ها را جان کند

بیدلان را چاره از روی دلارامی نباشد          هرکه عاشق گردد او را در دل آرامی نباشد

تا کی ای دلبر دل من بار تنهایی کشد          ترسم از تنهایی احوالم به رسوایی کشد