شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8427

 با کمال احتیاج از خلق استغنا خوش است/ با دهان تشنه مردن بر لب دریا خوش است 

به گاه فقر توانگر نمای همّت باش/ که گرچه هیچ نداری بزرگ دارندت

عمری است پاس وضع قناعت وبال ماست / وارستگی هم از غم دنیا نرسته بود

به دل خوردن قناعت کن اگر از اهل دنیایی / که مرغ این قفس جز دل ندارد دانه دیگر

د، الف، ب، ج

ج، الف، ب، د

د، الف، ج، ب

ج، د، الف، ب

 داغ‌های ناامیدی یادگار از خود گذاشت / خرده عمرم که چون نقد شرار از دست رفت

می وصل نیست «وحشی» به خمار هجر خوکن / که شراب ناامیدی غم درد سر ندارد

 به صد امید به نخل تو کرده‌ام پیوند / بریدن از تو به ناکام مشکل است مرا

خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟ / ابر را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟

به تهی چشمی خود ساخته‌ام چون غربال / چشم بر خرمن آن مور میان نیست مرا

نان اگر نیست مرا، چشم و دل سیری هست / آبِ رو هست، اگر آب روان نیست مرا

دایم از درد و طلب نعل در آتش دارم / منزلی چون سفر ریگ روان نیست مرا

دل آزاده من فارغ از اقبال هماست / سر پرواز به بال دگران نیست مرا