شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 17966

ابر آب داد بیخ درختان تشنه را / شاخ برهنه پیرهن نوبهار کرد

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است / حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است / دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

کدام برگ درخت است اگر نظر داری / که سرّ صنع الهی برو نه مکتوب است

افسوس برین عمر گرانمایه که بگذشت / ما از سر تقصیر و خطا درنگذشتیم

جهد کن جهد که وقت من و تو در گذر است / سعی کن سعی که این عمر بسی مختصر است

نشاط جوانی ز پیران مجوی / که آب روان بازناید به جوی

هر دم از رهگذری زنگ سفر می‌شنوم / تکیه بر عمر چنین بسته به مو از چه کنم

یوسف گم‌گشته بازآید به کنعان غم مخور / کلبه‌ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب / باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند / چون تو را نوح است کشتیبان ز توفان غم مخور

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید / هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور

صاعقه‌ای که دل شب را روشن می‌کند، اتاقی را نیز نمایان می‌کند که پیرمردی سفیدمو در آن چشمانی باز دارد.

پیرمرد همین طور که دارد به جهان و خالق آن می‌اندیشد، پنجره را باز می‌کند و به آسمان شب خیره می‌شود. 

پیرمرد انگار دل گرفته‌ای دارد، می‌بیند که عمرش رو به پایان است، هر چند دارایی‌هایی دارد که به آن‌ها ببالد.

آن پیرمرد منم، منم که عمر خود را به تباهی نگذرانده‌ام، دارایی‌هایی مایه‌ی غرور دارم و می‌دانم بیهوده نزیسته‌ام.