شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 23110

هرچه خواهندت بده مندیش از آن / داد یزدان را تو بیش از بیش دانش

گر در آبی نخل یا عرجون نمود / جز ز عکس نخله بیرون نبود

حرص، کور و احمق و نادان کند / مرگ را بر احمقان آسان کند

حال خونین‌دلان که گوید باز / وز فلک خون خم که جوید باز

نیست به جز دوام جان ز اهل دلان روایتی / راحت‌ های عشق را نیست چو عشق غایتی

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت / روی مه‌پیکر او سیر ندیدیم و برفت

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود؟ / پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود؟

روز عید است و من امروز در آن تدبیرم / که دهم حاصل سی روزه و ساغر گیرم

ای دل قلاش مکن فتنه و پرخاش مکن / شهره مکن فاش مکن بر سر بازار مرا (قافیه درونی)

نوبهار آمد ز کیهان صورت خود را دمید / باد نوروزی به بستان طلعت دیبا کشید (دو قافیه پایانی)

دل در سر زلف یار بستم / وز نرگس آن نگار رستم (دو قافیه پایانی)

 شهر بزرگ است تنم غم طرفی من طرفی / یک طرفی آبم از او یک طرفی نارم از او (قافیه درونی)

مبادا که تاج از تو گریان شود / دل انجمن بر تو بریان شود

بگفت این و چادر به سر در کشید / یکی باد سرد از جگر بر کشید

تو کردار خوب از توانا شناس / خرد نیز نزدیک دانا شناس

چنان رو که پرسند پاسخ کنی / به پاسخ‌گری روز فرّخ کنی