شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17332

رفتی و مرا ماندی در کنج شکیبایی                            ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی                      صبر نیک است کسی را که شکیبایی هست

صبر می‌زد لاف چون طوفان غم بالا گرفت                 عاجزی شد زان که کشتی درخور طوفان نداشت

می‌کند بی تو شکیبایی یعقوب، کمال                          که جمیلی تو و صبر از تو بود صبر جمیل

هر دم که در حضور عزیزی برآوری / دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست برآوری

وان سنگ‌دل که دیده بدوزد ز روی خوب / پندش مده که جهل در او نیک محکم است بدوزد

خواهی چو روز روشن دانی تو حال من / از تیره‌شب بپرس که او نیز محرمست  دانی

ای کاشکی میان منستی و دلبرم / پیوندی این چنین که میان من و غمست استی