شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یازدهم : پایه های آوایی همسان دو لختی | آزمون شماره 13886

گر تو به شمشیر و تیر حمله بیاری رواست / چارۀ ما هیچ نیست جز سپرانداختن 

مدتی این مثنوی تأخیر شد / مهلتی بایست تا خون شیر شد 

به‌سان پلنگی که بر پشت گور / نشیند برانگیزد از گور شور 

کاش کان هم ننگ بودی یک سری / تا نرفتی بر وی آن بد داوری

زان می که ز دل خیزد با روح درآمیزد / مخمور کند جوشش مر چشم خدابین را

اگر گل را خبر بودی همیشه سرخ و تر بودی / ازیرا آفتی ناید حیات هوشیاری را

عشق که چادرکشان در پی آن سرخوشان / بر فلک بی‌نشان نور دهد نار را

هرگز کسی نرقصد تا لطف او نبیند / کاندر شکم ز لطفش رقص است کودکان را

پرتو خورشید عشق بر همه افتد ولیک / سنگ به یک نوع نیست تا همه گوهر شود

چشم رضا و مرحمت بر همه باز می‌کنی / چون که به بخت ما رسد این همه ناز می‌کنی

یک جرعه زان می ‌نوش کن، سرّی ز حرفی گوش کن / جان را از آن مدهوش کن کم کن حدیث بیش و کم

جهان فرتوت باز جوانی از سر گرفت / به سر ز یاقوت سرخ شقایق افسر گرفت

بر دیده من خندی کاین‌جا ز چه می‌گرید / خندند بر آن دیده کاین‌جا نشود گریان

اشک مرا چو روی خود دار عزیز گر تو را / در خورد آب و آفتاب از پی ساز گازری

هر نفسی شور عشق در دو جهان افکنی / آتش سودای خویش در دل و جان افکنی

هر که در آتش نرفت بی‌خبر از سوز ماست / سوخته داند که چیست پختن سودای خام