شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 10245

بها ندادن به شعر ستایشی در ایران

رواج قصیده و مدح در هند

اوضاع نامساعد سیاسی و اقتصادی ایران

ثروت‌اندوزی شاعران

جریان شعر بابافغانی، شعر سعدی را به سوی سبک هندی می‌کشاند.

بعد از ظهور شاعرانی چون سعدی، مولانا و حافظ، فرصت رشد ادبیات فارسی فراهم شد.

اوضاع سیاسی و اجتماعی این قرن به تبع اوضاع ادب فارسی، آشفته بود.

جریان مکتب وقوع، بازتاب طبیعی محیط اجتماعی این عصر بود.

بیدل دهلوی: او را به سبب سرودن غزل‌های خیال‌انگیز و به کاربردن مضمون‌های بدیع و گاه دور از ذهن می‌شناسیم.

وحشی بافقی: سبک شعرش حدّ واسط سبک دوره عراقی و دوره بعد، یعنی سبک هندی است.

کلیم کاشانی: در سرودن شعر مذهبی معروف و ترکیب‌بند عاشورایی او زبانزد است.

صائب تبریزی: برخی از تک‌بیت‌های غزلش شاهکارهایی از ذوق و اندیشه‌اند. وی را خداوندگار مضامین تازه شعری دانسته‌اند.

بعد از ظهور شاعران بزرگی چون سعدی، مولانا و حافظ در دوره عراقی به دلیل تسلط طولانی‌مدت مغولان و تیموریان، جایی برای رشد زبان و ادبیات فارسی و ادیبان باقی نماند. 

وحشی بافقی از شاعران قرن دهم است که سبک شعرش حدّ واسط سبک دوره عراقی و دوره هندی است و واقع‌گرایی شاخصه اصلی آن است.

هر چند شاهان صفوی در ترویج و نفوذ فرهنگ زبان عربی در ایران نقش بسزایی داشتند؛ اما کم و بیش به زبان فارسی نیز کتاب نوشته و به نوعی علاقه نشان داده‌اند.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبه ذهنی و تخیلی یافته است و با ادامه پایبندی به سنن ادبی نابود می‌شود.