شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 14274

توجه بیشتر به علوم ادبی

رونق غزلسرایی

درهمآمیختگی مختصات نو و کهن

تثبیت جایگاه تخلص در پایان غزل

ای چشم خرد حیران بر منظر مطبوعت / وی دست نظر کوتاه از دامن ادراکت

هوش خردمند را عشق به تاراج برد / من نشنیدم که باز،‌ صید کبوتر شود

چو آید لشکر عشق از کمین‌گاه / نماند عقل را از هیچ سو راه

خرد طفل است و عشق استادکار است / از این تا آن تفاوت بی‌شمار است

نماند جانور از وحش و طیر و ماهی و مور / که بر فلک نشد از بی‌مرادی افغانش

مرد بی‌توشه کاوفتاد از پای / بر کمربند او چه زر چه خزف (خرمهره)

هم رقعه دوختن به و الزام کنج صبر / کز بهر جامه رقعه بر خواجگان نبشت

ز دیگ‌دان لئیمان چو دود بگریزند / نه دست کفچه کنند از برای کاسه آش

دعوی درست نیست گر از دست نازنین / چون شربت شکر نخوری زهر ناب را (تحمل سختی‌های عشق)

زهد پیدا کفر پنهان بود چندین روزگار / پرده از سر برگرفتیم آن همه تزویر را (نفی ریا)

دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم / ریسمان در پای حاجت نیست دست‌آموز را (ستایش اسارت در عشق)

گر هزارت غم بود با کس نگویی زینهار / ای برادر تا نبینی غمگسار خویش را (تأکید بر عدم رازداری در عشق)