شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 13521

قدم بر قدم کسی کشیدن 

از قلم کسی رقم کشیدن 

در پی کسی رفتن

بر سر سفرۀ کسی نشستن 

بزد تیر بر چشم اسفندیار / سیه شد جهان پیش آن نامدار 

بزرگان مسافر به جان پرورند / که نام نکویی به عالم برند 

ما دل از دنیای پوچ بی‌بقا برداشتیم / یک قلم زین استخوان، دل چون هما برداشتیم

که یک لحظه صورت نبندد امان / چو پیمانه پر شد به دور زمان 

مده دل ز دست ار غمی هست و خوفی / که آید دو چندانت شادی و یسرا (= آسانی)

گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست / صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم

به تیرم گر کشد دستش نگیرم / وگر تیرم زند منت پذیرم

بکوش اندر بهار زندگانی / که شد پیرایه پیری جوانی