شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 17389

ترسم که برآرم نفسی از دل پر درد / و آیینه رخسار تو زنگار بگیرد

به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی / چرا نظر نکنی یار سرو بالا را؟

غنچه دیدم که از نسیم صبا / همچو من دست درگریبان داشت

ای چشم عقل خیره در اوصاف روی تو / چون مرغ شب که هیچ نبیند به روشنی

دل منه بر عمر مستعجل که اسب تند را / نیست مانع از دویدن پا فشردن در رکاب

فتنۀ دنیا نگردد هر که دنیا را شناخت / تشنه‌چشمان هوس را در کمند آرد سراب

دل نیازارد ز حرف سخت هرگز سنگ را / هر که داند کوه عاجز نیست در ردّ جواب

عشق در دل‌های روشن بی‌قراری می‌کند / پرتو خورشید در آیینه دارد اضطراب

ز آتش عشق بسوز ای دل و خاک ره شو / زانکه جز شیوه عشق آنچه شنیدی باد است

ما خانه دل جای تمنّای تو کردیم / در خانه چراغ از رخ زیبای تو کردیم

دریا و کوه در ره و من خسته و ضعیف / ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم

در دلم چون غمت ای سرو روان برخیزد / همچو سرو این تن من بی‌دل و جان برخیزد