شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17377

آن مرد به طرف کوی فرو رفت. طرار دیگر بیامد و خر را برد.
 

 پس آن مرد در چاه فریاد کرد که در این چاه هیچ نیست.
 

صفحۀ سفیدی را باز می‌کرد و ارتجالاً انشایی می‌ساخت و با صدای گرم و رسا به اصطلاح امروزی‌ها «اجرا می‌کرد.»
 

از این ملاقات چند روزی گذشت و خسرو زیر پلاس مندرس جان سپرد و آن همه استعداد را با خود به زیر خاک برد.

یکی تازی‌ای برنشسته سیاه / همی خاک نعلش بر آمد به ماه

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی / دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

تویی رزاق هر پیدا و پنهان / تویی خلّاق هر دانا و نادان

به یاد روی شیرین بیت می‌گفت / چو آتش تیشه می‌زد، کوه می‌سفت

به قیاس درنگنجی و به وصف درنیایی / متحیرم در اوصاف جمال و روی و زیبت

شب عشاق لیله القدر است / چون برون آوری سر از جلبیب

چو نمی‌توان صبوری، ستمت کشم ضروری / مگر آدمی نباشد که برنجد از عتیبت

متناسبند و موزون حرکات دلفریبت / متوجه است با ما سخنان بی‌حسیبت

 یک مرغ گرفتار در این گلشن ویران           تنها به قفس ماند و هزاران همه رفتند (استعاره)

 بهای یوسف کنعان اگر نمی‌دانی               عزیز من برو از دیده زلیخا پرس (تشخیص)

 در چمن نرگس سرمست خراب افتادست            ز آنکه اندر قدح لاله مدام است امروز (تشبیه)

 مدام آن نرگس سرمست را در خواب می‌بینم      عجب مستی است کش پیوسته در محراب می‌بینم (جناس)