شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15370

دلم مرید مرادست و دیده رهبر دل / سرم فدای خیال و خیال در سرِ دل

ای دلِ من بسته در آن زنجیر سمن‌سا دل / کرده مرا در غم عشقت بی سر و پا دل

چون دل ما بر نگرفت از لعل لبت کامی / ای بت مهوش تو چرا برداشتی از ما دل

چند زنی طعنه که خواجو در غم عشق افتاد / چون دلم افکند درین آتش چه کنم با دل

تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه/ دست کوته دار چون فرهاد از ایذای خود

گلم ز دست به در برد روزگار مخالف/ امید هست که خارم ز پای هم به ‌در آید

به قدم رفتم و ناچار به سر باز آیم/ گر به دامن نرسد چنگ قضا و قدرم

شاهد آیینه است و هر کس را که شکلی خوب نیست/ گو نگه بسیار در آیینه روشن مکن