شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18007

 سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهند    ز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند (تلمیح- مجاز)

نازنینان فارغ از آرایش مشاطه‌اند حسن معنی را همان رنگینی معنی حناست (اسلوب‌معادله- حس‌آمیزی)

از آن سبب که زبان راز دل نمی‌داند      حدیث عشق تو را بر زبان نمی‌آرم (تشبیه- حسن‌تعلیل)

از کودکان شکسته مجنون شود درست    سنگ است مومیایی بالِ شکستگی (استعاره- تناقض)

نه هر جا که بینی خطی دل‌فریب / توانی طمع کردنش در کتیب

چو نمی‌توان صبوری، ستمت کشم ضروری / مگر آدمی نباشد، که برنجد از عتیبت

چو سلطان عزت علم برکشید / جهان سر به جیب عدم برکشید

چون دیگران ز دل نروی گر روی ز چشم / کاندر میان جانی و از دیده در حجیب

چو عمر نفس پرستان که بر محال گذشت آن / برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی

اگر از قیاس جان را جگر آهنین نبودی / نتواندی کشیدن ستم دل چو سنگش

چو سالکان طریقت به کوی عشق درآی / به دل اگر نه غم از ترک پا و سر داری

به کارزار پناه جهان بود به دو چیز / چو کار تنگ درآید به طالع و به سپاه

کار با عشق فتاد، از سرم ای عقل برو                              چه دهی وسوسه دیدم هنری نیست تو را

عذری بنه اوّل که تو درویشی و او را                                 در مملکت حسن سرِ تاجوری بود

مگر که سر بدهم ور نه من ز سر ننهم                                امید وصل در این ره چو پای بنهادم

مشک با حلقة مویت سر سودا دارد                                  کج خیالی است مگر مشک ختا را سوداست