شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27636

ساقیا برخیز و در ده جام را / خاک بر سر کن غم ایام را

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است / به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی / خوش باش زان که نبود این هر دو را زوالی

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند / نیاز نیم‌شبی دفع صد بلا بکند

هین نیش ما را نوش کن افغان ما را گوش کن / ما را چو خود بی‌هوش کن بیهوش سوی ما نگر

 بادا مبارک در جهان سور و عروسی‌های ما / سور و عروسی را خدا ببرید بر بالای ما

ای بحر اقبال و شرف صد ماه و شاهت در کنف / برداشتم پیش تو کف مخدوم جانم شمس دین

هر نور را ناری بوَد، با هر گلی خاری بود / بهر حَرَس ماری بوَد، بر گنج هر ویرانه‌ای

آفتاب معرفت را نقل نیست / مشرق او غیر جان و عقل نیست

گر در آن آدم بکردی مشورت / در پشیمانی نگفتی معذرت

وزیر اندر این شمّه‌ای راه برد / به خُبث این حکایت بر شاه برد

ساعد شه مسکن این باز باد / تا ابد بر خلق، این در باز باد

مرا چون خلیل آتشی در دل است                    که پنداری این شعله بر من گل است

اجل ناگهان در کمینم کُشد                       همان به که آن نازنینم کشد

نه خود را به آتش به خود می‌زنم             که زنجیر شوق است در گردنم

گدایی که از پادشاه خواست دخت             قفا خورد و سودای بیهوده پخت