شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17602

ای جان جان‌ها روی تو, آشوب دل‌ها موی تو /  واندر خم گیسوی تو, پنهان هزاران صبحدم

 چنگ در زنجیر زلفش چون زدم دیوانه‌وار / زیر هر مویش دلی دیوانه در زنجیر بود

تا ببینی دل شوریده‌ی خلقی در بند / بگشا تابی از آن موی که من دانم و تو

 نه در زلف پریشانت من تنها گرفتارم / که دل در بند او دارد به هر مویی پریشانی

مشو با تندخویی از عدوی ساده‌دل ایمن / که‌آخر روی نرم آب خواهدکشت آتش را

چو من هلاک شوم از طبیب شهر بپرس / که مرگ کشت مرا یا تو بی‌وفا کشتی

بکشتند و آتش بر افروختند / تر و خشک هیزم همی‌سوختند

رعیت نشاید به بیداد کشت / که مر سلطنت را پناهند و پشت

گلشن

کفاف

هیئت

معیار

توان چو آهوی مشکین به بوی مشک شناخت                                 ز حرف‌های جگرسوز، جان سوخته را

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ای است                                     دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل                                        توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

ز دودمان اصیلم همین گواهم بس                                              که شرم این سخنم خون ز چهره بیرون داد