شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 12738

نخل‌بندی دانم نه در بستان و شاهدی فروشم نه در کنعان

یک شب تأمل ایام گذشته می‌کردم و بر عمر تلف‌کرده تأسّف می‌خوردم

خانۀ دوستان بروب و در دشمنان مکوب

من از شراب این سخن سرمست و فضلۀ قدح در دست

همه مردنی‌اند و تو زندۀ پاینده؛ همه رفتنی‌اند و تو خداوندگاری گمارنده و با همه تاونده

نا خوردن گندم با وی پیمان کنی و خوردن وی در علم غیب پنهان کنی

خداوندی. کار خداوندان کنی. تو عتاب و جنگ همه با دوستان کنی

او که نیافت به سبب نایافت می‌زارد. او که یافت چرا باری می‌گدازد؟

فلان را کرم بی‌شمار است و هنر بی‌حساب.    

خواجه از این معنی مألوف است و قومش مأنوس.

گفت: ای پدر، کوتاه خردمند بِه که نادان بلند.      

طالب علم عزیز است و طالب مال ذلیل است.

 طبیبی را دیدند هرگاه به گورستان رسیدی ردا در سر کشیدی. سؤال کردند، گفت: از مردگان گورستان شرم دارم. بر هر که می‌گذرم ضربت من خورده و در هر که می‌نگرم از شربت من مرده.

اگر عاشقی، دل نشانه بلا کن و اگر عارفی جان سیر محنت و قضا کن. اگر بنده‌ای هرچه او کند رضا کن و در همه مهمات اعتماد بر خدا کن.

من در نفس خویش این قدرت و سرعت می‌شناسم که در خدمت مردان یار شاطر باشم نه بار خاطر.

چندان که نشاط ملاعبت کرد و بساط مداعبت گسترد، جوابش نگفتم و سر از زانوی تعبّد برنگرفتم.