شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18697

برشو ای رایت روز از در شرق / بشکف ای غنچه‌ی صبح از بر کوه

دهر را تاج زر آویز به فرق / کامدم زین شب مظلم به‌ستوه

ای شب موهش انده‌گستر / اندک‌احسان و فراوان‌ستمی

مطلع یأس و هراسی تو مگر /  سحر حشر و غروب عدمی

و آن‌چه می‌گویم نه از برای آن می‌گویم تا بر رأی ملک در حادثه خویش خطایی ثابت کنم یا عیبی به جانب او منسوب گردانم، اما حسد جاهلان در حق ارباب هنر و کفایت رسمی معلوف و عادتی مستمر است.

چنان که ملاطفت کرد و پرسیدش از کجایی و چه نامی و صنعتی دانی، در قعر بهر مودّت چنان غریق بود که مجال نفس زدن نداشت.

این اندیشه بر او غالب شد تا آن‌جا که حماقت طبع و سخاوت رای اوست، فرصتی دیگر می‌جوید که صریح گفتن از ادب بندگی دور افتد و الّا اظهار کردنی.

صواب آن است که هر دو تن حق طلبید که صاحب حق را مظفّر باید شمرد، اگرچه حکم به خلاف هوای او نفاذ یابد و طالب باطل را مخزول پنداشت.

اگر ادا نکنی (غرض‌دار / قرض‌دار) من باشی

(غرض/ قرض) ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست

از دل و جان شرف صحبت جانان (غرض/ قرض) است

راضی شده‌ام به (قرض/ غرض) اگر هم باشد

عنقا شکار کس نشود دام بازچین                                        کان جا همیشه باد به دست است دام را (بی‌بهره بودن)

با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی                                      آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما (بی‌رحم)

برو از خانه گردون به در و نان مطلب                                 کان سیه کاسه در آخر بکشد مهمان را (بخیل)

هرکه را خوابگه آخر نه که مشتی خاک است                        گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را (ریا کار بودن)