شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 22310

کوتاهی جملات، حذف افعال به قرینه

کهنه و مهجور بودن بخشی از لغات در مقایسه با دوره‌های بعد، افزایش کاربرد نشانه‌های جمع فارسی نسبت به جمع عربی

ایجاز و اختصار در لفظ و معنا، اطناب

کمی لغات عربی، غلبۀ روح شادی و نشاط و خوش‌باشی

چه گویم که خورشید تابان که بود / کز او در جهان روشنایی فزود (کمی لغات عربی)

 برآمد بر آن تخت فرّخ پدر / به رسم کیان بر سرش تاج زر (کاربرد دو حرف اضافه برای یک متمم)

 کجا سالیان اندر آمد به شش / که نگذشت بر ما یکی روز خوش (تفاوت تلفظ برخی کلمات با زبان امروز)

کنون تا چه داری بیار از خرد / که گوش نیوشنده زو برخورد (کهنه و مهجور بودن برخی واژگان)

چون کیخسرو به ایران شد و خبر او بشنید، آن‌جا آمد. بدان حصار اندر نیارست شد. آتشگاه کرکوی، معبد جای گرشاسب بود و او را دعا مستجاب بود به روزگار او و مردمان هم به امید برکات آنجا همی‌شدندی.

به روزگار خسرو، اندر وقت بوذرجمهر،‌ رسولی آمد از روم. خسرو بنشست چنان‌که رسم ملوک عجم بود و رسول را بار داد. پیش رسول با وزیر گفت: «ای فلان، همه چیز تو دانی؟»

قوی رای دهشت به خود راه ندهد و خوف و حیرت را در حوالی دل مجال نگذارد. _ چه محنت اهل کیاست و حصافت تا آن حد نرسد که عقل را بپوشاند.

فرّخی از سیستان بود طبعی به‌غایت نیکو داشت و شعر خوش گفتی و چنگ‌ تر زدی و خدمت دهقان کردی از _ دهاقین سیستان و این دهقان او را هر سال دویست کیل پنج منی غلّه دادی و صد درم سیم نوحی، او را تمام بودی.