شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18538

خون که گرفت گرفت گردنت را /خاری که خلید دامنت را 

آیینه ز روی راستگویی / بنماید عیب تا بشویی 

در نومیدی بسی امید است / پایان شب سیه سپید است

تنها نه منم ستم کشیده / کو دیده که صد چو من ندیدم

فراغ، مفرّغ، فراغت، فروغ

رحلت، رحیل، راحِلِه، ارتحال

شریک، اشتراک، تشکر، مشترک

اکرام، مکرّم، تراکم، مکارم

الف – د – ج – ب 

د – الف – ب - ج 

ب – ج – الف - د

ب – ج – الف - د

امیر، شبی معارف را دعوت کرد و آلات مناهی و ملاهی گرد آورد.

شمس‌الموحّدین، سرحلقه خاموشان بود و مقصد خرقه‌پوشان.

چون جوع غالب آمد، چشمت خیره شود و خشمت چیره.

امیری بنیاد مفاخرت نهاد که وقتی پلنگی دیدم و تفنگی به جانبش راست کردم.

نه ز هجران تو غمگین نه ز وصلت شادم                                 که بد و نیک جهان گذران می‌گذرد

دو روزی بگذرد گو ناخوش از هجرش به من هاتف                    که بگذشته است بر من در وصالش روزگاری خوش

خزان چو بگذرد از پی بهار می‌آید                                            خزان عمر ندارد ز پی بهار افسوس

خشک و تر زمانه رنگ بقا ندارد                                              معلوم می‌توان کرد از شبنم و شرارش