شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 22218

نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی/ چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

گزارنده را پیش بنشاندند/ همه نامه بر رودکی خواندند

ناصر خسرو که جان حكمت است/ بر لوای فتح گردون نصرت است

به فردوسی آواز دادی که می/ مخور جز بر آیین کاوس کی

مراد از جمع و تألیف و تصنیف کردن به جز آن نباشد که نام مصنف بدان کتاب زنده باشد و خوانندگان و متعلمان وی را دعای خیرگویند.

از بهر آن که بسیار تفتیش قوم کردی، او را قریش نام کردند و دیگر گروه گویند قریش نام اسبی است اندر دریا و آن اسب بر خلق دریا جملگی غلبه دارد از ماهی و جز ماهی.

هر آن کس که او دو شغل دارد، همواره هر دو شغل بر خلل باشد و او مقصّر و ملامت‌‌زده؛ و فرماینده و کارفرما، متشکّی و رنجور دل.

و حقیقت تو آن معنیِ باطن است و هرچه جز این است، همه تبعِ اوست و لشکر و خدمتگار اوست و ما آن را نامْ دل خواهیم نهادن. و چون حدیث دل کنیم، بدان که این حقیقت را می‌خواهیم که گاه‌گاه آن را روح گویند و گاه‌گاه آن را نفس گویند.