شرکت در آزمون آنلاین دین و زندگی 1 (رشته انسانی) - درس دهم : اعتماد بر او | آزمون شماره 11023

انسان، نه تنها در کلام، بلکه باید در قلب خود به خدا توکل کند و واقعاً او را تکیه‌گاه خود ببیند.

 اگر ارادة خدا بر امری تحقق یابد، آن را به سرانجام می‌رساند.

 انسان متوکل در عین تلاش برای نتیجه و محصول، به وظایف خویش نیز عمل می‌کند و آن را به خداوند واگذار می‌کند.

 به سرانجام رسیدن امر الهی به دلیل قدرت و حکمت الهی است.

علم و حکمت الهی  سپردن کارها به خداوند علیم و قدیر

علم و حکمت الهی  انجام وظایف و مسئولیت‌ها به شایستگی

اراده و قدرت الهی  انجام وظایف و مسئولیت‌ها به شایستگی

اراده و قدرت الهی  سپردن کارها به خداوند علیم و قدیر

توکل کردن، فقط به معنای گفتن جملة «خدایا، بر تو توکل می‌کنم» نیست.

توکل در جایی درست است که انسان واقعاً خدا را تکیه‌گاه خود ببیند و حقیقتاً به او پناه آورد.

انسان باید در قلب خود بر خدا توکل کند و فقط با نیت خالص به خدا پناه آورد.

توکل در جایی درست است که ابتدا انسان مسئولیت و وظیفة خود را به خوبی انجام دهد و سپس بر خدا توکل کند.

انجام وظیفه و نتیجه آن‌را به خدا می‌سپارد - «إنَّ الله بالغُ امره»

عزم و اراده انسان را تقویت می‌کند - «إنَّ الله بالغُ امره»

انجام وظیفه و نتیجه آن‌را به خدا می‌سپارد - «الیس اللهُ بکافٍ عبده»

عزم و اراده انسان را تقویت می‌کند - «الیس اللهُ بکافٍ عبده»

انسان متوکل در کارهای خویش بر خدا توکل می‌کند و ابتدا همة کارهایش را به او می‌سپارد.

توکل در جایی درست است که انسان مسئولیت و وظیفة خود را به خوبی انجام دهد، یعنی فکر و اندیشة خود را به‌کار گیرد.

ابزار و اسباب بنابر علم الهی برای انسان مهیا شده است و بی‌توجهی به آن، بی‌توجهی به علم الهی است.

انسان باید در قلب خود بر خدا توکل کند و واقعاً او را تکیه‌گاه خود ببیند.