شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 24135

این زبان در مرحله‌ای میان فارسی باستان و فارسی نو (دری) قرار دارد

فارسی میانه در دورۀ هخامنشیان و اشکانیان و ساسانیان مرسوم بود

این زبان در محدوده ۳۰۰ ق.م تا حدود ۷۰۰ م رواج داشت

زبان‌های پارتی و پهلوی زیرمجموعۀ زبان فارسی میانه هستند

ابوعلی سینا

محمدبن زکریای رازی

رودکی

منوچهری

زیرا زبان فارسی ظرفیت پذیرش اصطلاحات علمی را نداشت.

بتوانند معارف اسلامی را گسترش دهند.

تا بتوانند در سرتاسر دنیای اسلام خوانندگان بیشتری پیدا کنند.

تا ترکیب تازه‌ای از هویت فرهنگی را در چارچوب فرهنگ ایرانی رواج دهند.

کتاب شاهنامۀ ابومنصوری حدود سال 446 قمری، به دست عدّه‌ای از دانشوران خراسان، نوشته شد. موضوع این کتاب، تاریخ گذشتۀ ایران است؛ امروزه فقط چند صفحه‌ای از متن اصلی آن باقی مانده است.

ابوعلی بلعمی به دستور منصور بن نوح سامانی، مأموریت یافت که تاریخ مفصّلی را که محمّدبن جریر طبری آن را تحت عنوان «تاریخ الرُّسل و الملوک» به زبان عربی نوشته بود، به فارسی برگرداند.

اصل کتاب تفسیر طبری را «محمّدبن جریرطبری» به زبان فارسی نوشته است؛ امّا جمعی از دانشمندان آن زمان، این کتاب را به عربی برگرداندند.

بلعمی هم زمان با ترجمۀ کتاب «تاریخ الرُّسل و الملوک»، اطّلاعات دیگری راجع به تاریخ اسلام به دست آورد و بر آن افزود و با حذف مطالبی از اصل تاریخ طبری، آن را به صورت تألیفی مستقل درآورد که به «تاریخ بلعمی» شهرت یافته است.