شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 28547

بدو گفت شیدای شوریده‌سر / جوابی که شاید نبشتن به زر

همی تا کند پیشه عادت همی‌کن / جهان مر جفا را تو مر صابری را

اگر هوشمندی به معنی گرای / که معنی بماند ز صورت به جای

پسر چند روزی گرستن گرفت / دگر با حریفان نشستن گرفت

چو عشقش بر آرد سر از بی‌قراری

شاد باش ای عشق خوش سودای ما

جهان را بدیدم وفایی ندارد

چو در مردم آرام و قوّت ندید

رو چشم جان را برگشا در بی‌دلان اندر نگر / قومی چو دل زیر و زبر قومی چو جان بی‌پا و سر

مرا هم‌چون پدر بنگر نه هم‌چون شوهر مادر / پدر را نیک واقف دان از آن کژبازی مضمر

ذاتت عسل است ای جان گفتت عسلی دیگر / ای عشق تو را در جان هر دم عملی دیگر

جان را در افکن در عدم زیرا نشاید ای صنم / تو محتشم او محتشم چیزی بده درویش را

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را / نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را

کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم / به دنبال جوانی کوره‌راه زندگانی را

به یاد یار دیرین کاروان گم‌کرده را مانم / که شب در خواب بیند همرهان کاروانی را

سخن با من نمی‌گویی الا ای همزبان دل / خدایا با که گویم شِکوۀ بی‌هم‌زبانی را

هر کسی از ظنّ خود شد یار من (2)

 شکر نعمت، نعمتت افزون کند (5)

 تو هرگز رسیدی به فریادِ کَس (4)

 به ترانه‌های شیرین به بهانه‌های رنگین (7)