شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18699

طمع مدار که دوری گزینم از رخ خوب / که نیست شرط محبّت جدایی از محبوب

توقّع است که از عاشقان بی‌دل‌ودین / نظر دریغ ندارند مالکان قلوب

نبود شرط محبت که بنالند از دوست / زانک هر درد که از دوست بود عین دواست

کباب شد دلم از سوز سینه و آتش عشق / ببرد آبم و خون در دل کباب انداخت

کوه پرآوا از دور کاملاً کفن‌پوش شده، امّا شعله نارنجی خورشید نوکش را آتش زده و از دور برق می‌زند.

دَم‌دمای غروب است، آسمان صاف و تمیز. درست مثل کاسه‌ای آبی‌رنگ که گربه هزاربار لیسیده باشد.

آهسته آهسته چشمان معصوم صبح باز می‌شود. بوی آسمان می‌آید، بوی خستگی یک پرنده می‌آید.

 شب به حیاط می‌خزد. همه ‌جا سیاه است. پول نقره‌ای ماه از لبه کوه در قلّک سیاه آسمان می‌افتد.

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم / همچنان چشم گشاد از کرمش می‌دارم

به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام / خون دل عکس برون می‌دهد از رخسارم

پرده مطربم از دست برون خواهد برد / آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم

دیده بخت به افسانه او شد در خواب / کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم